Vertrek Dag 1 Dag 2 Dag 3 Dag 4 Dag5 de laatste Terugreis

Nunspeet naar Zweden


 
Een groep van acht korpsleden van de brandweer Nunspeet zit de komende week in Zweden. Samen met de korpsen van Overbetuwe, Nijmegen en Hoogeveen gaan ze een weekje realistisch oefenen in Lund. Marc, Gerco, Andre, Jan Niebeek, Christo, Arjan Wob en Wouter Vermeulen van post Elspeet zijn de gelukkigen die zich de komende week in het zweet mogen jagen. Vanmorgen (zaterdag) zijn Marc, Andre, Arjan. Christo, Wouter en Wob om half acht vertrokken richting Zweden. Met de 206 en de 644 (van Overbetuwe, die hadden geen chauffeur) via Hamburg (lange file) naar Puttgarden. Daar op de boot naar en dan verder richting Kopenhagen. Na een reis van 12 uur kwamen we aan in Revinge. Uitpakken, even eten (de plaatselijke pizzeria had al op ons gerekend) en dan als kwartiermakers de zaak voorbereiden voor de komst van de grote groep, zondagavond.
 
We zullen proberen dagelijks verslag te doen van deze oefenweek. Onze webmaster Martin Vos zal onze verslagen weer op de brandweerwebsite plaatsen zodat jullie kunnen volgen wat wij hier de hele week uitspoken.  Hier laten we het bij voor vandaag. Wordt vervolgd.


Vandaag de eerste dag van een weekje realistisch oefenen. Gisteravond kwam om half negen de bus aan. Hapje eten, even kijken hoe Duitsland wint van Polen, een glaasje fris en op tijd naar bed.

Vanmorgen liep op 6.30 de wekker af. Snel wassen, scheren, extra deo onder de oksels, ontbijten en naar de dagbriefing. Kwart voor acht zaten we uitrukgereed in de wagen. De eerste melding was een woningbrand. Een buurman zag rook komen uit een woning. De buurman belt 112. In de woning geen slachtoffers, maar dat wisten we nog niet. Snel verkennen, twee vuurhaarden, blussen ventileren en naverkennen. De kop is eraf. Weer naar de kazerne, koffie, en wachten op de volgende inzet. Dat was een demo in de beruchte flash-overcontainer. Leren "lezen" van de rook en kijken hoe een brand zich ontwikkelt. Tsja, en toen barstte de hogedrukslang. Probleem? Ja, je moet er niet aan denken om met lagedruk een binnenbrand te lijf te gaan. Maar de Zweedse techneuten staan voor niets. Met de hogedrukslang in de auto verdwijnen ze en na de lunch was de slang gerepareerd. Klasse.

Na de lunch een ongeval. Een motorrijder lag onder een auto met daarop enkele vaten met gevaarlijke stoffen. Hupsakee, slachtoffer (te snel) met een grijpredding uit de smurrie gehaald, en met hulp van de OGS de zaak gestabiliseerd. Veel leermomenten! We zuipen wat af trouwens (water + AA). We drinken de hele dag door. We weten niet hoe warm het in Nederland is maar hier was het bijna 30 graden (en binnen meer dan 300). Zelfs Christo kreeg er een rood hoofd van. De volgende was weer een flashovercontainer. Smoorheet. Het zweet in onze bilnaden begon spontaan te borrelen. Met een sproeistraal proberen de hete tongetjes op afstand houden. Zwaar dampend en kleddernat kropen we weer de auto in. Op weg naar de volgende. Brand gemeld in een bedrijfsverzamelgebouw. Vuur en mogelijk meerdere slachtoffers. Samen met korps Overbetuwe ook deze warme klus weer geklaard. Na een dagevaluatie snel douchen en dan eten. Eerpelsmots met zweedse worst met spek. Prima. Nu gaan we oranjerommel ophangen in de huiskamer. Vanavond gaan we samen met de collega's uit Hoogeveen, Nijmegen en Overbetuwe Oranje aanmoedigen.

Terugkijkend op de eerste dag, geslaagd, moe maar voldaan. En leuk, vooral omdat je met een complete groep de dag meekijkt. Verder nog iets te vertellen? Denk het niet. We vertellen ook niet alles..... Hoe dan ook, Linda, Gerco gedraagt zich prima. Heeft echt oog voor de Zweedse natuur. Ruby, Marc zweet zich te pletter, maar is dat gewend (zegtie). Anke, het ontbreek Jan aan niets, het eten is volgens hem nog beter dan thuis. Gerlinda, Wouter wil volgend jaar graag weer, maar denkt dat het niet mag van jouw. Enne Marjolein, Arjan heeft z'n eerste inzet gedaan als chauffeur/pompbediende. En hij weet er heeeeel veel van. Marjetta, Andre heeft nog geen heimwee maar hij verlangt wel erg naar jouw. Tot zover de eerste dag. Wordt vervolgd.

Dinsdag, de tweede dag in Zweden....
 
Gisteravond was het hier groot feest (in Nederland waarschijnlijk ook). Veel oranjegetooide spuitgasten zaten in de huiskamer om samen Oranje aan te moedigen. En na het laatste fluitsignaal hebben we dus maar even een feestje gevierd. Alleen niet te laat, want ja, om 6.30 uur loopt de wekker weer af. Overigens, de Zweedse gastheren zijn nu ook helemaal voor oranje. Er rijdt er zelfs een rond met de Nederlandse driekleur op de auto. "Maar..."zeggen ze "dat Nederland gewonnen heeft komt natuurlijk ook omdat de scheirdsrechter Zweeds was".  Hoe dan ook, voor ons - en nu ook de Zweden - is Oranje favoriet.
 
Na het gebruikelijke ritueel s'morgens waren we om kwart voor acht weer uitrukgereed. Als eerste de (gasgestookte) flashovercontainer. In groepjes van twee naar binnen en met een sproeistraal de vlammen op afstand houden. Dat lukt niet altijd, zodat je soms gewoon met je kop in de vlammen zat. Een extra beschermdoek over de helm moest het verbranden van de helm voorkomen. En dat is gelukt. Wel kregen we de knieën errug warm.
Na de koffie ( met een heerlijk keekje) weer in de auto en wachten op het uitrukbericht. Ai, brand in een parkeergarage. Meerdere meldingen, verschillende auto's in brand en natuurlijk slachtoffers. Direct maar middelbrand gemaakt. Maar dat stond niet in het scenario, dus we moesten het probleem zelf maar oplossen. Via een nauw gangetje naar binnen en de garage in. Erg warm en stikvol met rook. Je zag geen hand voor de ogen. Maar met behulp van de warmtebeeldcamera konden we ons snel een beeld vormen van de vuurhaarden en de slachtoffers. Toen we van binnenuit de grote deuren openkregen werd de warmte dragelijker en kwam er weer meer zicht. Brandjes blussen, slachtoffers aan de ambu overdragen, tank vullen en weer naar de kazerne voor de volgende opdracht.
 
Rookontwikkeling gemeld in een woning met een aangrenzend bedrijfje. Ter plaatse zien we de gevreesde sticker met het teken van radioactiviteit. Geen probleem. In overleg met de Ovd en Ogs ronden we de inzet succesvol af. Tijd voor de lunch. Geen simpel broodje, maar een complete warme hap staat er elke  middag voor ons klaar. Tijd voor uitbuiken hebben we niet, snel weer de auto in, omhangen, en wachten op de volgende melding.  Er wordt rookontwikkeling gemeld in een garage met een tankstation. Maar eens kijken wat het is. Aangekomen staat een Zweed rustig benzine te tanken terwijl er rook komt uit de garage met kantoorruimte. Wordt hij niet warm of koud van. Hup, tanken direct stoppen, naar binnen, verkennen, slachtoffers eruit, en vuurhaarden blussen. Twee auto's staan in de hens, en de monteur ligt ertussen. Geen probleem, lossen we op. Evalueren en weer naar de koffie.
 
De laatste melding voor deze dag was een middelbrand in de productiehal van Yves Rocher. Wij hadden geen idee wat dit voor bedrijf was, alleen Arjan wist dat het iets met lippen of zo te maken had, waarschijnlijk lippenstift.  Er lagen niet alleen diverse soorten chemicaliën, maar ook stonden er binnen kooien met proefdieren, waaronder ratten, apen en katten. Helaas viel er bij deze inzet een gewonde. Christo werd in het heetst van de strijd gebeten door een rat (of chimpansee, dat is nog niet duidelijk), en werd uit de inzet gehaald en door de ambulance afgevoerd. Gelukkig was hij aan het eind van de oefening weer geheel hersteld.
 
Na de dagevaluatie weer lekker eten. Vanavond gaan we met elkaar het krachthonk in. Onder leiding van Jan Niebeek gaan we fitnessen en krachtraining doen (Hij is trouwens donderdag jarig. Wisten jullie dat). Jaja, we zijn hier echt serieus bezig.
 
Tot zover vandaag. Het gaat hier prima. De hele ploeg geniet volop. Het is de hele dag hard buffelen en heel veel zweten. Maar de stemming is prima.

Tot morgen maar weer

.

Woensdag de derde dag.

De week is door midden. Het is woensdag en we zijn over de helft. Eerst maar even iets rechtzetten. We krijgen allemaal ongeruste telefoontjes en sms'jes over Christo. Laat duidelijk zijn, hij mankeert niets en verkeert in blakende gezondheid. De beet door een chimpansee was natuurlijk gespeeld, en was onderdeel van de oefening. He, is dat weer uit de lucht.
 
Wat hadden we vandaag..... weer de nodige inzetten. De eerste melding was een kelderbrand. Via een stelsel van buizen de grond in, vuurhaard en slachtoffers zoeken en de slachtoffers weer via dezelfde route - de nauwe buizen - naar boven brengen en overdragen aan de ambu. Een pittige oefening, maar wel leuk.
Na de koffie moesten we naar de ammoniaktent. Na een stukje theorie werden we blootgesteld aan 5000 ppm ammoniak. Het doel? Laten zien hoe goed we beschermd zijn met ons uitrukpak en adembescherming. Uit de tent de jas direct open en voor de ventilator. Vervolgens een omhelzing door een Zweedse schone. Pas wanneer zij geen ammoniak rook onder onze oksels mocht de adembescherming af (ze rook denk ik ook nog wel iets meer als ammoniak).
De volgende was brand in een textielbedrijf. Erg heet. De warmtebeeldcamera gaat nu standaard mee. Wat een nuttig apparaat.
 
Lunch, paelja (of zoiets, maar wel lekker!)
 
De volgende inzet was een pelotonsinzet.... oeps, ik moet stoppen. De bus naar Lund vertrekt zo. De rest en de foto's volgen vanavond laat.

Vervolg van bovenstaande

Hehe, net weer terug uit Lund, dus direct maar even weer achter de computer. Met de hele groep zijn we naar Lund geweest. Met de bus werden we in het centrum afgezet en hebben we iets van de cultuurhistorie van dit studentenstadje opgesnoven. Ook maar even langs de winkels. De één moest iets voor z'n zoontje , de ander iets voor z'n vrouw, de ander moest nog op zoek naar een geurtje...., maar hoe dan ook, zoals van ons verwacht mag worden (een snelle inzet) waren na een halfuurtje deze boodschapjes gedaan en zochten we even een terrasje. En het aardige was, in Lund was het de 'finishing van de highschool', volgens ons het afronden van de studie aan de universiteit van Lund. En dan hebben ze hier kennelijk de gewoonte om met alle studenten om vrachtwagens, rijdende badkuipen, ma flodderauto's, de meest dure cabrio's enz. door het centrum van Lund te rijden. Luid toeterend kwamen vrachtwagens vol studenten en studentes onder luide muziek ons terrasje voorbij. Errug gezellig. Ondertussen werd duidelijk dat onze vrouwen allemaal een bloemetje thuis bezorgd kregen. Als steuntje in de rug voor onze thuisblijvende partners, die het een week zonder ons uit moeten houden en elke dag maar weer in spanning zitten hoe het hun hardwerkende en zwaar zwetende mannetjes vergaat (namens  de hele groep: bedankt Henri!!!).
 
Op het terrasje hebben we ook even geëvalueerd als Nunspeetse groep. Conclusie, zwaar, maar erg leerzaam en nuttig. En de Zweedse instructeurs zijn ook onder de indruk van deze aanwezige groepen van Overbetuwe, Hoogeveen, Nijmegen en Nunspeet. Ze hebben gevraagd of wij niet direct weer wilden reserveren voor volgend jaar. En Henri en Andries, dat hebben we gedaan. De kamers zijn weer gereserveerd, volgend jaar gaan we weer.
 
Nu nog even op het terras, een frisje, en op tijd op bed. Morgen wacht weer een zware dag.
 
O ja, nog even over de pelotonsinzet van vanmiddag. Een explosie geweest in een bedrijf. Brand uitgebroken en 7 personen vermist. De Nunspeetse TAS was als eerste ter plaatse. Hupsakidee, opschalen maar, want dit was te fors voor ons alleen. Al gauw kwamen Overbetuwe, Nijmegen en Hoogeveen ons te hulp. In overleg met de Ovd bepaald dat wij de kelderverdieping voor onze rekening zouden nemen. Maar oei, verschillende ondergrondse ruimtes die met een ondergronds  buizenstelsel met elkaar in verbinding stonden.  Marc en Gerco als 1 en 2 de buizen in, even later gevolgd door Jan en Andre. Wouter achter de pomp en zowaar Christo (herstellende van de chimpanseebeet haha) als sleutelhouder en werknemer van het bedrijf (met een indrukwekkende oranje jas aan). Slachtoffers gered, branden geblust en kleddernat van 't zweet naar de dagevaluatie.
 
Wat ons morgen te wachten staat weten we niet. Wel dat het steeds zwaarder en warmer wordt. Maakt niet uit. Laat maar komen, met elkaar klaren we de klus! Wordt morgenavond weer vervolgd.
 

Donderdag, de vierde dag.
 
Vandaag was een bijzondere dag. Jan Niebeek was jarig. En dat heeft hij gemerkt. Als Nunspeets team verzamelen we elke morgen om 7 uur in de huiskamer. We hebben Jan verrast met een kleinigheidje. Toen we vanmorgen met elkaar de ontbijtzaal inliepen klonk direct uit vele kelen het lang zal ze leven (behalve van de Zweden, die snapten er niets van). Jan heeft z'n uiterste best gedaan om het geheim te houden, maar dat is dus niet gelukt.
Na het ontbijt weer de briefing, pakken aan, inmelden en wachten maar. De eerste melding was rookontwikkeling in een krakerscomplex. Krakers hadden zich verschanst in een gebouw met meerdere verdiepingen. De spuiten (met naalden) lagen voor de deur, oppassen dus! Vanwege de vele slachtoffers middelbrand gemaakt en samen met de collega's van Overbetuwe de slachtoffers gered en brandjes geblust.
 
Na de koffie brak er plotseling brand uit in een motorrevisiebedrijf. Meerdere vuurhaarden. O ja, we hebben Jan gevraagd wat hij nu eigenlijk op deze speciale dag nog voor speciale wensen had. Het was duidelijk. Jan houdt van heet, en zijn grote wens was om ingezet te worden bij een echt heet vuur. Geen probleem, konden we regelen. Als tweede TAS kregen we de bovenverdieping voor onze kiezen. Met als scenario een fors vuur in de eerste ruimte. Ideaal voor Jan dus. Maar toen, we zijn zo ervaren en gedreven, voordat de Zweedse instructeurs er erg in hadden waren we al in de ruimte. "Sorry guys, i forgot to make the fire" was de verklaring van de instructeur. Hoe dan ook, de bovenverdieping verkend, slachtoffer gered, ventileren en klaar al weer. Na elke inzet volgt een evaluatie. De goede momenten en de leerpunten worden dan besproken. Maar we doen het goed. Dat is steeds weer de conclusie. Samen met de collega's van Overbetuwe, Hoogeveen en Nijmegen doen we het prima.
 
Tussen de middag weer een prima lunch. We merkten dat Christo het verschil niet weet tussen minestronesoep en pasta. "Alweer pasta" verzucht hij terwijl hij de lepel in de soep zet. Hoe dan ook, het eten en de verzorging is hier nog steeds prima. Het ontbreekt ons aan niets. En de sfeer is ook prima. Leuke lui van de andere korpsen.
 
Na de lunch maar weer gereed melden (o ja, het valt op dat Linda regelmatig SMSjes stuuurt, maar niet aan Gerco. Hoe zit dat Linda?) De AC vraagt of we gereed zijn. Dat zijn we. Of we even voor nacontrole naar een timmerfabriek willen gaan. Er is een klein brandje geweest, het is uit maar ze willen zekerheid. Oke, we gaan wel even prio 2 ter plaatse. Zijn we daar, kolken de rookwolken uit het pand. Een beheerder heeft een plattegrond bij zich, maar weet niet precies hoe het pand in elkaar zit. Samen met Hoogeveen gaan we naar binnen. Via weer de bekende vervelende gangen komen we uiteindelijk bij de vuurhaard terecht. Extreem heet. Maar wat we geleerd hebben brengen we prima in de praktijk. Het zweet stroomt als een tsunami van de rug via de benen in de schoenen. En staan we weer buiten, giet het van de regen. Maar ja, nat zijn we toch al. Na de evaluatie koffiedrinken. En wat had onze Jan geregeld? Voor de hele groep gebak bij de koffie. Jan werd door de coördinator toegesproken en ontving uit handen van Örjan (de Zweedse coördinator) een kadootje. Een bloesje, een pet, een aansteker (direct proberen natuurlijk, maar op de kop. Bijna z'n klauwen verbrand) en een sleutelhanger. Natuurlijk weer met het hele mannenkoor zingen voor onze Jan. Gauw gebak naar binnen en weer inmelden. Er wacht een pelotonsoefening.
Er wordt brand gemeld in een verzorgingstehuis. O ja, we zijn met een mannetje extra. We rouleren continu, en bij grote oefeningen speelt diegene die over is als figurant. De ene keer als politieman (wil Marc steeds graag doen), de andere keer als ambulancemedewerker en bij de oefening van vanmiddag hebben ze bejaarden nodig. Geen punt, kunnen we ook leveren. Als incontinente bewoner die slecht ter been is wordt tussen de rollater, postoelen en verpleegbedden een plaatsje gezocht. We simuleren zelfs iemand met een half been. Geen probleem. Even later is het zover. De oefening begint. In het gebouw van meerdere verdiepingen moeten de ruim aanwezige bejaarden zo snel mogelijk gered worden. Het neemt even tijd, maar uiteraard lukt het. Proestend en kuchend komen de bejaarden ondersteund door hun redders het verzorgingshuis uit. De Ovd houdt alles bij, en binnen een uurtje is de klus weer geklaard.
 
We merken dat de hitte en inspanning hun tol beginnen te eisen. Voldoende drinken is erg belangrijk. En dat doen we! Vanavond hebben we de sportzaal gereserveerd. We gaan even fanatiek voetballen. En daarna natuurlijk weer op tijd naar bed. Want morgen schijnt de heetste dag te worden. We zullen zien. We worden nergens meer warm of koud van. Vanavond gaan we natuurlijk nog wel even Jan z'n verjaardag vieren.
Namens de hele groep, tot morgen. O ja, en Anke natuurlijk ook gefeliciteerd met Jan

Korps Overbetuwe Groep Zetten

Vrijdag, de laatste zware dag in Zweden.
 
Iedere morgen om half zeven loopt de wekker af. De eerste dag geen probleem, de tweede iets meer, en de laatste dag hebben we moeite om eruit te komen. Toch hebben we het met elkaar weer gered. Om zeven uur met elkaar ontbijten. Een bordje yoghurt, natuurlijk een Wasa knekkebreut, een paar knapperige zweedse bolletjes, een glaasje sju, een "had of loskokt' eitje, en natuurlijk een pittige bak koffie. Om kwart voor acht de dagelijkse briefing en om acht uur gaan we weer. We hoeven niet lang te wachten op de eerste melding. De mobilofoon kraakt, en daar komtie; een oud fabrieksgebouw waarin nu diverse zaakjes zitten. We waren de tweede auto, dus even wachten totdat er opgeschaald werd tot middelbrand. De mobilofoon kraakte weer. Oeps, grote brand en meerdere slachtoffers. Met prio 1 rijden we naar het opgegeven adres. Na overleg met de eerste bevelvoerder gaan we naar binnen. Diverse slachtoffers worden door ons gered, en meerdere vuurhaarden geblust. Niet meer afwachten en 'uitbreiding voorkomen', maar hatsikidee, geen slachtoffers in die ruimte meer aanwezig, dus afblussen die handel, en dan snel verder het grote gebouw in. Even later brandmeester. Evalueren maar weer, en we deden we het weer goed. Dat zeggen ze hier trouwens bijna altijd. Maar goed, we zullen wel goed zijn.
 
Oh ja, we hebben vandaag met een mannetje minder gedraaid. Gerco voelde zich niet lekker. De combinatie van paelja, minestronesoep en koffie (en misschien het gemis van Linda) werd hem fataal. We zullen niet in details treden maar hij was behoorlijk heftig aan de r................. Bij elke inzet lag hij dus lekker in het zonnetje foto's te maken. Iedereen leverde het digitale toestel bij hem in, en hij knipte aan één stuk door.
 
Koffie. Met een heerlijk broodje. Even naar de WC en dan het stinkende pak weer aan. Ja hoor, daar komtie weer. Een auto is tegen een grote LPG-tank gereden. De tank staat in brand, en de bestuurder zit nog in de auto. Door het aanstralen gaat ook de naastgelegen garage in de hens, met natuurlijk daarin de nodige acetyleenflessen. Onder dekking van twee sproeistralen wordt het slachtoffer uit de auto gehaald, de tank gekoeld en de afsluiter dichtgedraaid. Probleem over. Maar ja, nu de garage nog. De monteur ligt onder de brug en in de spuiterij woedt een grote vloeistofbrand. Tsja, snel handelen is geboden. De gastanks worden gekoeld, en met schuim wordt de vloeistofbrand bedwongen. Maar intussen is het vuur ook al overgeslagen naar een naastgelegen gebouw. Geen probleem, we kunnen het aan. Even later is het slachtoffer gered en zijn de branden geblust. We doen even onze dampende pakken uit en evalueren in het zonnetje. Dan weer naar de kazerne voor de lunch. Geen twee sneetjes brood met een glas karnemelk, maar heerlijke aardappeltjes, dikke stukken rollade, natuurlijk ook weer veel sla, en een flesje Loka (Zweeds voor spa).
Na de lunch even uitbuiken (3 minuten ongeveer) en de vreselijk stinkende pakken weer aan. Wachten op de laatste melding van deze week. De finale. Er wordt brand gemeld in een groot passagiersschip. Vele gewonden en vermisten, en twee dronken matrozen op het bovendek. Het is een pelotonsinzet. Voor de niet ingewijden; een inzet met vier ploegen. Vier brandweerwagens. Van te voren wordt de volgorde van de uitrukkende voertuigen bepaald. Jammer, we zijn de vierde TAS. Dat zal wel waterwinning opbouwen worden, dachten we. En dat terwijl we ons zo verheugd hadden op een afsluitende loeihete inzet. En inderdaad. De eerste ploegen duiken het warme schip in. Vele gewonden worden afgevoerd. Het klinkt eenvoudig. Maar de redders moesten via het bovenste dek het schip in, en dan via kruipdoorsluipdoor gangetjes en trappetjes in zware rook en intense hitte hun werk doen. Ook hier weer deed de warmtebeeldcamera goed werk. Maar hoera. De mensen van de eerste auto's hadden de vuurhaard nog niet gevonden, en de Ovd had bikkels nodig. Nou, dat zijn we. Dus met elkaar het schip in gedoken, en uiteindelijk helemaal achter en onderin het schip de twee vuurhaarden gevonden in de machinekamer. Jullie hadden het moeten zien. De complete Nunspeetse ploeg languit liggend op de bodem van de machinekamer het vuur bestrijden zoals ons geleerd is. Sproeistralen tegen het plafond, de stoom z'n werk laten doen en even later weer. Dus niet voluit met de straal in het vuur, maar de stoomvorming trotseren. Wanneer het vuur klein genoeg is afblussen die hap. En dan nog weer kruipdoorsluipdoor naar boven. Kledderkleddernat en compleet kapot en uitgeput zat de bemanning van alle vier de Tassen de evaluatie aan te horen. Weer prima gedaan zeker. We willen gewoon douchen, eten en naar huis. Na de evaluatie werden we in het grote leslokaal verwacht. Hier kregen we allemaal een certificaat en een t-shirt. En een bedankje van de oefenleiding van deze week. Ze vonden ons met elkaar (Overbetuwe, Hoogeveen, Nijmegen en ons) een leuke groep. En dat was het ook. De Drenthen uit Hoogeveen hadden voor alle ploegen een fles Hoogeveense kruidenbitter, als dank voor de goede samenwerking en goede sfeer (bedankt Hoogeveense collega's, zeer gewaardeerd. En het is ook zo. We hadden een erg leuke groep. De instructeurs gaven aan met de groep in deze samenstelling nog wel weer een keer een weekje in Zweden te willen oefenen. Geen probleem, we hadden inmidddels de nodige kamers voor volgend jaar alweer gereserveerd.
 
Het zit erop. Om half vijf is de bus naar Nederland vertrokken. Morgenvroeg gaan de chauffeurs in colonne dezelfde kant op. En dan is het voorbij. Een korte terugblik;
Het onderkomen: klasse, doet niet onder voor een hotel.
De verzorging: kan niet beter, altijd op tijd koffie met wat erbij, tussen de middag een prima maaltijd en ook 's avonds een lekker diner.
Het weer; ook prima. De eerste dag warm, daarna prima temperaturen. Alleen woensdag een beste bui.
De instructeurs: prima kerels, na elke inzet op een prettige manier evalueren.
De zweedse instructeurs; ook prima kerels die hun best doen om ons in gebroken engels met een zweeds accent te vertellen wat wel al dan niet goed hebben gedaan.
Onze Scania; maakt indruk hier. De Zweedse instructeurs zijn er weg van. Het is natuurlijk ook een bakbeest. Hij moest als enige s'nachts zielig buiten blijven staan omdat hij niet in de garage past.
Onze groep; een bijzonder gezellige en hardwerkende club die de heftige inspanning en - ontspanning deze week met elkaar heeft gedeeld.
Wouter; de enige van groep Elspeet. Maar het is hem zo goed bevallen dat hij deze week een Nunspeter is geworden. En hij is echt helemaal weg van de Scania. 
De zweedse natuur; prachtig, je raakt er niet op uitgekeken.
André: prima vent, maar gedraagt zich de hele dag als een mislukte zendamateur. Zelfs tijdens een briefing met de oefenleiding en de bevelvoerders schalt het door alle porto's: "een bijzonder goedemiddag alle luisteraars en amateurs, dit is radio straalpijp met een verzoekplaatje voor....?"
 
Hoe dan ook, het is voor het eerst dat we met een complete groep hier mochten oefenen. En unaniem vonden we het een prachtweek. Andries en Henri, bedankt voor dit initiatief. Ook een bedankje aan onze webmaster, Martin Vos. Klasse Martin, we mailden het door en ploep, even later stond het op de site.
Wat ons betreft was dit het. Vanavond gaan we nog even oranje aanmoedigen en dan weer op tijd in het mandje. Morgenvroeg loopt om half vijf de wekker af. Vijf uur gaan we rijden. Ik denk met de ramen open, want het meurt echt vreselijk in de cabine. We hopen jullie met deze bijdragen een indruk te hebben gegeven van ons doen en laten deze week. Volgend jaar zullen we wederom van elke dag een verslag sturen.
 
De groeten vanuit Revinghe,
Marc, Christo, Jan, André, Wouter, Gerco, Arjan en Wob


Het is nu echt voorbij. De groep is weer veilig aangekomen met de bus (na een stop in het holst van de nacht begaf de bus het en moest worden aangedrukt). Rond vijfen zaterdagmorgen stond Mannie met het busje klaar in Ede om de groep weer naar Nunspeet te brengen (bedankt Mannie). De chauffeurs hebben vrijdagavond in Zweden nog heerlijk kunnen genieten van Oranje. Om half vijf zaterdagmorgen liep de wekker af en om vijf uur reden we richting Holland. Onderweg eigenlijk helemaal niets beleefd. De cd met Oranjekrakers kennen we inmiddels uit ons hoofd. Tegen vijf uur 's middags waren we terug op de hoofdpost. Samen met de complete ploeg de stinkende 206 leeggehaald en weer uitrukgereed gemaakt. Een bus cockpitspray leeggespoten (helpt niets) en met elkaar een afsluitend biertje gedronken. Dit was het dan echt. Tot volgend jaar!


Copyright © 2008 Brandweer Nunspeet
Laatst bijgewerkt: 22-06-2008